Met Pinksteren stelden we onszelf 'beschikbaar voor Jacob' en reden richting Luxemburg. Werd het helpen? Of toch vooral kilometers maken, lege tanks, een Garmin met vliegles en terrasjes pakken? De oliesjeik was terug.
Na ons avontuur eind maart in Spanje met de mannen van Kobutex begon het alweer te kriebelen. Ik was daar met Robert, Iwan op zijn gloednieuwe KTM en Misha. Alleen mijn broer ontbrak deze keer, iets wat toch een beetje gek voelde. Gelukkig had Robert alweer een plan "Met Pinksteren gaan we naar Luxemburg. We stellen onszelf gewoon beschikbaar voor Jacob." Onder het mom van helpen, maar volgens mij wilden we vooral zelf weer kilometers maken en terrasjes pakken.
Donderdagmiddag voor het Pinksterweekend begon het avontuur eigenlijk al. Jacob moest zijn splinternieuwe MT-09 nog inrijden en de eerste beurt moest er nog snel doorheen. Dus afgesproken dat ik met de kar naar Gebben in Rogat zou rijden om hem op te halen, zodat ze daar nog snel de beurt konden doen. Zelf had ik ook nog een klein storinkje, dus dat kon ook mooi even meegepakt worden. Alles op de kar, beetje haastwerk, en door naar Mook: het vertrekpunt voor vrijdagochtend.
's Avonds voegden Robert en Iwan zich bij ons en zat de sfeer er alweer lekker in. Dat is toch het mooie van zo'n weekend: nog voordat je één kilometer hebt gereden, voelt het alweer als vakantie.
Vrijdag verzamelen bij het Zwaantje. Koffie erin, bekende gezichten, beetje slap ouwehoeren en gaan. Achter ons reed nog een vaste Kobutex groep uit de buurt van Surhuisterveen. Dat ging meteen alweer ouderwets mooi. En ja… sinds niemand de wheeliecontrol van mijn MT-10 weet te repareren, wil die voorband nog wel eens spontaan afscheid nemen van het asfalt. Dat blijft altijd goed voor wat commentaar.
De rit richting Luxemburg verliep heerlijk, al werd het tegen het einde weer typisch ik. De laatste 150 kilometer geen pomp gezien, reserve al een kilometer of 30 aangesproken, maar ach… zorgen voor morgen.
Eenmaal aangekomen was het prachtig weer, terras vol gezelligheid en de stemming zat er goed in.
Ik had ondertussen ook nog een app gedownload om mijn bochtenwerk eens te meten. Lean angle, statistieken, allemaal dingen waardoor je denkt dat je ineens half MotoGP coureur bent. Eerste resultaat, 53 graden. Ik voelde me praktisch klaar voor een wildcard in Assen.
Maar goed… zaterdag begon fantastisch.
Voor ongeveer een kwartier.
Heuveltje op.
Sputter… sputter…
Ja hoor.
Tank leeg... Alweer.
Iedereen reed ons ondertussen lachend voorbij en zelfs Derk Jan stopte niet eens meer. Dat zegt wel wat. Die zal wel gedacht hebben: ach, die vent redt zich wel, die heeft inmiddels meer ervaring met lege tanks dan met volle. Of misschien gewoon: daar heb je hem weer.
Gelukkig had ik twee trouwe vrienden: Robert en Iwan. Terwijl Jacob vooruit was gereden om benzine te regelen, besloot Robert dat wachten geen optie was. Duwen dus. Want de rest van de groep was alweer beneden en ik zou dat stuk dan "wel even uitrollen".
Nou… uiteindelijk liep ik zwetend richting pomp met het zweet drie dik op de rug, helm half scheef en overal lachende motorrijders. Kom ik daar aan? Staat Jacob net de jerrycan vol te gooien.
Tja… tank vol, jerrycan leeg, en die net gekochte can hebben we daar maar als Luxemburgs cultureel erfgoed achtergelaten.
Daarna ging het weer ouderwets mooi. Bochten pakken, tempo erin… tot ineens alle navigaties een eigen persoonlijkheid kregen.
Iedereen reed ergens anders heen, frustraties begonnen op te lopen en na gezamenlijk overleg bleek dat, volgens de rest dan hè! Mijn Garmin de verkeerde route stuurde. Dat gecombineerd met mijn navigatiekunsten deed iets in mij knappen.
En zo kreeg mijn Garmin vliegles!
"Zo. Ik navigeer niet meer."
Sfeer even op standje vrieskist.
Maar gelukkig duurt irritatie bij ons meestal net zolang als een pizza nodig heeft om op tafel te komen. Half uurtje later zaten we alweer op het terras met een Pizza Diavola en was alles vergeven en vergeten. Besluit van de dag: allemaal dezelfde navigatie app installeren. Dan konden de driftkikkertjes tenminste dezelfde verkeerde route rijden.
Alleen had ik nog geen telefoonhouder, dus Iwan reed voorop.
Nou… we hebben nog nooit zo vaak gekeerd. Maar hé, de voorrijder bepaalt. Dat waren ze eerder op de dag even vergeten, hahaha.
Zondag begon zowaar perfect. Mooie lucht, volle tank, wonderen bestaan blijkbaar. Het liep heerlijk. Tempo goed, bochten top, stemming perfect. Alleen… een volle tank op een MT-10 is blijkbaar ook gewoon tijdelijk geluk. De reserve kwam alweer akelig dichtbij terwijl er net een prachtig stuk asfalt lag.
Dus ja… toch nog even doorknallen.
Wanneer ik in reserve rijd, rij ik trouwens normaal een beetje als in de MotoGP: een sighting lap. Rustig aan, niet te gek. Tot vlak voor een pomp. Bocht naar links, goeie lean angle, mooi tempo… en ineens stond daar Politie!
In een fractie van een seconde zag je overal remlichten oplichten alsof de halve straat verlicht werd. Maar volgens mij dacht iedereen exact hetzelfde: "Gas houden." Dus ja… daar ging het tempo niet bepaald omlaag. De sighting lap was spontaan voorbij en ineens zat de spirit er bij iedereen weer goed in. Luxemburg kent mooie wegen, zullen we maar zeggen.
Maar goed… een paar kilometer later stond die brandstofmeter toch alweer akelig ver in reserve. Kakzooi. Dus vanzelf begon ik weer aan mijn bekende sighting lap.
En ja hoor. Gelukkig de Aral. Precies diezelfde pomp waar ik het eerder net niet had gehaald. En geloof het of niet: mijn jerrycan stond er nog gewoon.
Toen begon natuurlijk het bekende probleem van een volle tank: overmoed. Nog maar tien minuten van het hotel, dus wij besloten de route "iets mooier" te maken. Uiteindelijk reden we vooral een stad in vol bochten, verkeerslichten en verkeerde afslagen.
Eigen initiatief noemen we dat. Maar ik had gehoord dat de weg langs het hotel fantastisch moest zijn. Dus toen iedereen al op het terras zat, Robert en Iwan compleet gaar, dacht ik:
Ik pak nog even een rondje. Als een ware superbiker nog even die bochten doorgeknald, half applaus vanaf het terras, motor brullen, laatste adrenaline van het weekend eruit.
Wat een feest van een weg.
En natuurlijk nog één keer langs het hotel terug. Met een beetje extra herrie als afsluiter.
Pinkstermaandag? Rustig naar huis. Nou ja… rustig. Met hier en daar een wheelie voor publiek, lichte stress over benzine en een hoop gelach zijn we uiteindelijk weer veilig thuisgekomen.
En één ding is zeker: De oliesjeik was terug. 😄